Επιλέξτε γλώσσα:  

 

ΓΙΑΤΙ Ο ΜΑΡΞ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ - 18 2013f Feb 2013

Η πρόσφατη χρηματοπιστωτική καταστροφή, μας ανάγκασε και πάλι να σκεφτούμε τους όρους σύμφωνα με τους οποίους ζούμε στο σύνολο τους, και ήταν ο Μάρξ ο οποίος προέβλεπε ότι ο καπιταλισμός θα γίνει παγκόσμιος, και ότι οι ανισότητες θα ενταθούν σε μέγιστο βαθμό».

ΜΕΘΕΞΗ ΣΤΗΝ ΕΝΑΛΙΑ ΓΗ - 25 2007f Aug 2007

Έχετε μπροστά σας ένα βιβλίο φωτογραφιών, ένα άλμπουμ, που παρουσιάζει τις ομορφιές της Κύπρου – ελεύθερης και κατεχόμενης. Οι 500 φωτογραφίες είναι η επίμονη δουλειά αρκετών χρόνων και η δύσκολη επιλογή από 10000 και πλέον εικόνων που τράβηξα, περιδιαβάζοντας και τις δυο πλευρές της Κύπρου, πολλές φορές σε δύσβατες και δύσκολες περιοχές.

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ 2008-2012

 


Η Παγκόσμια Οικονομική κρίση του 2008 που ως γνωστό ξεκίνησε από το χρηματοπιστωτικό τομέα των ΗΠΑ και «μόλυνε» όλες σχεδόν τις οικονομίες του κόσμου, εντάθηκε το 2009 και 2010, και συνεχίζει να αφήνει τα σημάδια της το 2011 και το 2012 , ανάλογα με τις ιδιαίτερες κοινωνικές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε χώρα.
Η κρίση αυτή είναι κρίση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, του οποίου οι θιασώτες πίστεψαν πως οι αγορές μόνες τους είναι σε θέση να ρυθμίζουν τις οικονομικές ισορροπίες χωρίς την κρατική παρέμβαση.
Η μεγάλη απληστία για κέρδη, σύμφυτη του καπιταλιστικού συστήματος, οδήγησε σ’ αυτή την κατάσταση.
Οι επιπτώσεις της κρίσης ήταν σαρωτικές στις περισσότερες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Η μια μετά την άλλη οι κυβερνήσεις, στην προσπάθεια τους να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση, πήραν και παίρνουν σκληρά μέτρα λιτότητας που περιλαμβάνουν μειώσεις μισθών, κοινωνικών παροχών, συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ και άλλων φόρων κατανάλωσης, αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης κλπ. Παντού οι αντιδράσεις ήταν και είναι έντονες. Εκατομμύρια εργαζόμενοι, οι μόνοι που δεν φταίνε για την κρίση, βγαίνουν στους δρόμους ζητώντας ισότιμη κατανομή των βαρών, ζητώντας να φορολογηθούν οι Τράπεζες και ο πλούτος.
Οι επιπτώσεις της κρίσης ήταν πιο έντονες το 2009. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στον Πίνακα Αρ.1 τη χρονιά αυτή ο ρυθμός ανάπτυξης της Παγκόσμιας Οικονομίας ήταν αρνητικός – 0,6% κάτι που έχει να συμβεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’80.
Η Ευρωπαϊκή ΄Ένωση έζησε το χειρότερο εφιάλτη της Ιστορίας της, αφού ο ρυθμός ανάπτυξης μειώθηκε στο -4,2%, η ανεργία αυξήθηκε κατακόρυφα φτάνοντας σχεδόν στο 10%, ενώ επιδεινώθηκαν οι βασικοί δείκτες του δημοσιονομικού ελλείματος και του δημόσιου χρέους φτάνοντας στο 6,9% και 75% του ΑΕΠ αντίστοιχα. Τα επόμενα δύο έτη υπήρξε μια πολύ μικρή ανάκαμψη, χωρίς αυτή να είναι ικανή να βελτιώσει τους δείκτες της ανεργίας και των δημοσίων οικονομικών. Σε μερικές δε χώρες – Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία Πορτογαλλία- τα ελλείματα και τα χρέη έφθασαν σε δισθεόρατα ύψη απειλώντας τις χώρες αυτές με πλήρη κατάρευση ενώ σείεται συνθέμελα και το ευρωπαικό κοινό νόμισμα (ευρώ).
Το Ευρώ βρίσκεται σε μια κατάσταση κρίσης που απειλεί ακόμα και την ύπαρξη του.
Στο διεθνή τύπο γίνονται πολλές αναλύσεις επ’ ευκαιρία των δεκάχρονων του ευρώ. Πολλοί αναλυτές τονίζουν ότι το ευρώ στη δεκαετία της ύπαρξης του, ισχυροποίησε τη θέση της Ευρώπης στην Παγκόσμια Οικονομία και επάξια ανταγωνίστηκε το δολάριο ως ένα διεθνές αποθεματικό νόμισμα, σταδιακά αυξάνοντας την ισοτιμία του έναντι όλων σχεδόν των σημαντικών νομισμάτων της Παγκόσμιας Οικονομίας. Αναφέρουν δε, ότι το ευρώ είναι ενισχυμένο έναντι του δολαρίου κατά 8% συγκριτικά με την ισοτιμία 1,17 δολαρίων με την οποία ξεκίνησε την 1η Γενάρη του 1999.
Εκείνο που δεν αναφέρεται είναι ότι οι χώρες που επωφελήθηκαν περισσότερο ήταν οι βόρειες και κύρια η Γερμανία. Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής οικονομίας οδήγησε στην αύξηση των εισαγωγών και μείωση των εξαγωγών των χωρών του νότου. Προέκυψε έτσι ένα οικονομικό «μπουμ» χρηματοδοτούμενο με δανεικά, και μια διαρθρωτική κρίση που σήμερα απειλεί την ύπαρξη των υπερχρεωμένων χωρών (βλέπε Ελλάδα, Ισπανία Ιταλία).
Αίτια της κρίσης του Ευρώ
Τα αίτια της κρίσης του Ευρώ, οφείλονται, πρώτο στη «θεοποίηση» του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, του οποίου οι θιασώτες πιστεψαν πως οι αγορές από μόνες τους είναι σε θέση να ρυθμίζουν τις οικονομικές ισορροπίες χωρίς την κρατική παρέμβαση.
Δεύτερο, στο γεγονός ότι στη ζώνη του ευρώ έχουν ενταχθεί χώρες με διαφορετικό επίπεδο ανάπτυξης, χώρες με υγιή δημόσια οικονομικά και χώρες με διαθρωτικά προβλήματα και αδυναμίες, με αποτέλεσμα να έχουμε μια ευρωζώνη 2 ταχυτήτων.
Ένας τρίτος παράγοντας είναι η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) να στηρίζει το ευρώ. Η ΕΚΤ δε λειτουργεί σαν κανονική κεντρική τράπεζα αλλά με αποκλειστική αρμοδιότητα τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών στην ευρωζώνη. Όπως όμως αποδεικνύεται καθημερινά κατά την περίοδο κρίσης που διανύουμε, η ΕΚΤ αδυνατεί λόγω θεσμικής ανεπάρκειας να παρέμβει για να στηρίξει την κοινή οικονομική μοίρα των Ευρωπαίων και το ευρώ, όπως παρεμβαίνει, υπέρ των αμερικανών πολιτών και υπέρ του δολαρίου η αμερικάνικη κεντρική τράπεζα, ή υπέρ των Βρετανών και της στερλίνας η Τράπεζα της Αγγλίας..
Η Σύνοδος Κορυφής για την κρίση στην Ευρωζώνη
Τελικά ο γαλλογερμανικός άξονας στη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (9.12.2011) όπου συζητήθηκε η κρίση χρέους των χωρών της Ευρωζώνης, επέβαλε το πακέτο αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, επέβαλε τον έλεγχο των προϋπολογισμών των κρατών-μελών από το «διευθυντήριο» των Βρυξελών και την αυτόματη επιβολή κυρώσεων σε όσους παρεκτρέπονται.
Πιο συγκεκριμένα η απόφαση του Ευρωπαικού Συμβουλίου προβλέπει-
- Οι εθνικοί προυπολογισμοί των κρατών-μελών θα πρέπει να είναι ισοσκελισμένοι ή πλεονασματικοί. Ο κανόνας που τίθεται είναι το ετήσιο διαρθρωτικο έλλειμμα δεν θα ξεπερνά το 0,5% του Ακαθάριστου Εγχώριου προιόντος (ΑΕΠ)
- Τα κράτη-μέλη θα υποβάλλουν στην Ευρωπαική Επιτροπή λεπτομερή προγράμματα με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμύσεις που θα εφαρμόσουν για να περιορίσουν τα ελλείμματα τους
- Την εφαρμογή του προγράμματος που θα υποβάλλει κάθε χώρα θα εποπτεύουν η Ευρωπαική Επιτροπή και το Ευρωπαικό Συμβούλιο.

- Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει αρμοδιότητες Υπουργείου Οικονομικών για ολόκληρη την Ευρωζώνη. Προβλέπεται να επιβάλει διαρθρωτικό προϋπολογισμό σε χώρες που αποκλίνουν συστηματικά από τους στόχους του προγράμματος σταθεροποίησης που εφαρμόζουν και από τούς στόχους του Συμφώνου Σταθερότητος εν γένει.
- Σε όποιο κράτος το δημοσιονομικό έλλειμμα ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ, θα επιβάλλονται αυτόματες κυρώσεις, για την εμπλοκή των οποίων δεν θα απαιτείται ομοφωνία αλλά απλή πλειοψηφία.
- Για το δημόσιο χρέος στις νέες ρυθμίσεις θα κατοχυρωθεί κανόνας για την ετήσια μείωση κατά 5% σε όποια κράτη ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ.

Με τις αποφάσεις αυτές έχει διαφωνήσει η Μεγάλη Βρετανία, ενώ η Τσεχία, η Σουηδία και η Ουγγαρία θα θέσουν τις αποφάσεις αυτές ενώπιον των Εθνικών Κοινοβουλίων τους.
Αν κάποιος διαβάσει τις αποφάσεις αυτές πίσω από τις γραμμές θα διαπιστώσει ότι στο όνομα της διάσωσης του ευρώ θεσμοθετήθηκε η διαρκής λιτότητα στην Ευρώπη, η εκθεμελίωση του κοινωνικού κράτους, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και η υποταγή της πολιτικής στις αγορές. Γιατί τι άλλο σημαίνει ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός από μείωση ή πάγωμα των μισθών, των κοινωνικών δαπανών, αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων παραγνώριση του κοινωνικού διαλόγου, ασφυκτική πίεση στις δαπάνες για την ανάπτυξη.
Εκείνο που ζητείται από τα κράτη-μέλη είναι όχι μόνο η νομισματική αλλά και η δημοσιονομική πολιτική σε όλες τις ουσιώδεις πτυχές της να μην είναι αντικείμενο της πολιτικής της εκλεγμένης ηγεσίας των κρατών, αλλά αρμοδιότητα ανεξάρτητων και πέραν από κάθε δημοκρατικό έλεγχο οργάνων και σωμάτων της Ένωσης.
Για την Κύπρο και για άλλες μικρές και αδύνατες οικονομικά χώρες της Ευρώπης η πρόνοια για ισοσκέλιση των προϋπολογισμών θα δημιουργήσει προβλήματα. Εύλογα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Δ. Χριστόφιας στο τέλος της συνεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου διερωτήθηκε … «εάν έχουμε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, πώς θα επενδύσουμε στην ανάπτυξη και πώς θα καταρτίσουμε προγράμματα για αντιμετώπιση της ανεργίας που προϋποθέτουν έξοδα;»
Η στόχευση, λοιπόν, για εφαρμογή περιοριστικών πολιτικών και για μηδενισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος έρχεται σε αντίφαση με την ανάπτυξη, έρχεται σε αντίφαση με την προσπάθεια των αδύνατων χωρών να φτάσουν το επίπεδο των αναπτυγμένων χωρών και οδηγεί σε παρατεταμένη ύφεση. Με την πολιτική αυτή, είναι καθαρό ότι θα ενταθούν οι οικονομικές και άλλες ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών.
Αντιδράσεις στις πολιτικές λιτότητας
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά μέσω της Ομάδας της στο Ευρωκοινοβούλιο έχει εκφράσει κατ’ επανάληψη την έντονη αντίθεση της ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται στους λαούς αφού αυτές επιδεινώνουν την κατάσταση οδηγώντας στη φτώχεια και στην εξαθλίωση εκατομμύρια πολίτες της Ένωσης.
« Η υπερβολική δόση πολιτική λιτότητας χειροτερεύει τα πάντα» τονίζει σε συνέντευξη του σε γερμανική εφημερίδα ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, ασκώντας ταυτόχρονα δριμεία κριτική στη διαχείριση της κρίσης από τους Ευρωπαίους ηγέτες. Πρόσθεσε δε, ότι «δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο ούτε ένα παράδειγμα, όπου οι περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών μπορούν να οδηγήσουν στην εξυγίανση ενός ασθενούς κράτους». Στη συνέντευξη του αναδεικνύει την ανάγκη εφαρμογής αναπτυξιακής πολιτικής, ενώ θεωρεί την αναδιάρθρωση του χρέους των υπερχρεωμένων χωρών ως μοναδική διέξοδο.
Παρόμοιες απόψεις είχε εκφράσει και ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος είχε ταχθεί ανοικτά ενάντια στο Σύμφωνο για το Ευρώ και το πακέτο αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που εγκρίθηκε από τα κράτη μέλη της Ε.Ε. τον Δεκέμβρη του 2011. «Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να μιλάς μόνο για δημοσιονομική πειθαρχία χρειαζόμαστε επειγόντως επενδύσεις για ανάπτυξη» τόνισε σχετικά. Έφερε δε ως παράδειγμα την Ελλάδα όπου αποφασίστηκαν τεράστιες περικοπές στον προϋπολογισμό ενώ κανένας λόγος δε γίνεται για επενδύσεις στις υποδομές της χώρας.
Η Ευρωπαική Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΕΟΚΕ), το συμβουλευτικό αυτό σώμα της Ε.Ε.. στο οποίο μετέχουν εκπρόσωποι των συνδικαλιστών, των εργοδοτών, των καταναλωτών των αγροτών κλπ, από τα 27 κράτη μέλη, επισημαίνει κι αυτή με τη σειρά της ότι οι επιπτώσεις των εξελίξεων ( εφαρμογή λιτότητας, αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, έλεγχος τω προυπολογισμών των κρατών μελών) είναι «δυνητικά επικίνδυνες τόσο για τη θεμελειώδη οικονομική υγεία της Ευρώπης όσο και για τον οικονομικό της ιστό». «Τα μέτρα λιτότητας, τονίζει η ΕΟΚΕ, που ήδη εφαρμόζονται ή πρόκειται να εφαρμοστούν θέτουν σε κίνδυνο τις απαραίτητες κοινωνικές επενδύσεις και θα εντείνουν τον επιδεινούμενο φαύλο κύκλο της ύφεσης»
Οι επισημάνσεις και εισηγήσεις της Ευρωπαικής αριστεράς, της ΕΟΚΕ, του νομπελίστα οικονομολόγου Τ. Στίγκλιτς, αλλά και του Προέδρου του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου, έρχονται σε αντίθεση με τις μέχρι τώρα ακολουθούμενες κατευθύνσεις που δίδει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προς τα κράτη μέλη. Ερχονται σε αντίθεση με τις θέσεις για λήψη σημαντικών μέτρων υπερ του Χρηματοπιστωτικού και Τραπεζικού τομέα, για τις απόλυτες θέσεις για γρήγορη επάνοδο σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και δημοσιονομικής πειθαρχίας για τη προσπάθεια μείωσης ή πάγωμα των μισθών.
Oι ξεκάθαρες αυτές θέσεις είναι οι εναλλακτικές πρότασεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων στα δημόσια οικονομικά αλλά και των κοινωνικών προβλημάτων που επέφερε η κρίση, είναι οι πρότασεις που λαμβάνουν υπόψη τα καλώς νοούμενα συμφέροντα των εργαζομένων και γενικά των πολιτών, είναι οι πρότασεις που δίδουν μια άλλη προοπτική στην ανάπτυξη με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και τη φορολόγηση πλούτου και των χρηματιστηριακών συναλλαγών.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΥΛΙΚΚΑΣ
Οικονομολόγος-Αναλυτής
Λευκωσία 21.12.2012

 

 

 Πίνακας Αρ. 1                           ΚΥΡΙΩΤΕΡΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΊ ΔΕΙΚΤΕΣ

ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ (2008-2012)

 

Ρυθμός Ανάπτυξης (%)

Ανεργία %

Πληθωρισμός (%)

ΧΩΡΕΣ

2008

2009

2010

2011

2012

2008

2009

2010

2011

2012

2008

2009

2010

2011

2012

ΗΠΑ

-0,3

-3,5

3,0

1,7

2,1

5,8

9,3

9,6

9,0

8,9

 3,8

-0,3

1,6

3,1

2,1

ΒΡΕΤΤΑΝΙΑ

-1,1

-4,4

2,1

0,7

0,8

5,7

7,6

7,9

8,1

8,8

3,6

2,1

3,3

4,5

2,4

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

0,8

-5,1

3,6

3,1

0,6

7,3

7,4

6,8

5,9

5,7

2,8

0,2

1,2

2,5

1,9

ΓΑΛΛΙΑ

-0,2

-2,6

1,4

1,7

0,5

7,4

9,1

9,4

9,2

9,4

3,2

0,1

1,7

2,3

2,0

ΙΤΑΛΙΑ

-1,2

-5,5

1,8

0,4

-1,9

6,8

7,8

8,4

8,1

8,3

3,5

0,8

1,6

2,9

2,5

ΙΑΠΩΝΙΑ

-1,0

-5,5

4,4

-0,7

2,0

4,0

5,1

5,1

5,1

4,6

1,4

-1,3

-0,7

-0,3

0,0

ΚΑΝΑΔΑΣ

0,7

-2,8

3,2

2,5

2,1

6,1

8,3

8.0

7,4

7,3

2,4

0,3

1,8 \

 

2,9

2,2

ΖΩΝΗ ΕΥΡΩ

0,4

-4,3

1,9

1,4

-0,3

7,5

9,4

9,9

9,9

10,3

3,3

0,3

1,6

2,7

2,0

Ε.Ε. (27)

0,5

4,2

2,0

1,6

0,0

 

 

9,6

9,5

9,1

3,7

0,9

2,0

3,1

2,3

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ *1

2,8

-0,6

5,3

3,9

3,5

 

 

 

 

 

2,0

0,8

1,0

1,4

1,5

ΚΙΝΑ

9,6

8,7

10,4

9,2

8,2

 

 

 

 

 

5,9

-0,7

3,3

5,4

3,3

ΙΝΔΙΑ

7,3

5,7

10,6

7,2

6,9

 

 

 

 

 

8,3

10,9

12,0

8,6

8,2

ΡΩΣΙΑ

5,6

-7,9

4,3

4,3

4,0

 

 

 

 

 

14,1

11,7

6,9

8,4

4,8

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγές: 1) World  Economic Outlook  Apr. 2012

 

 

 

 

 

 

 

 

            2) ΟECD Economic Outlook  Nov. 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σημ1. Τα στοιχεία για τον Πληθωρισμό αναφέρονται στις ανεπτυγμένες χώρες

 

 

 

 

 

 

Σημ2. Δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για την ανεργία στην Κίνα, Ινδία, Ρωσία

 

 

 

 

 

 

-- page break --

Πίνακας Αρ.2

ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ

ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ (2008-2012)

(% ΕΠΊ  ΤΟΥ ΑΕΠ)

ΧΩΡΕΣ

Δημόσιο Έλλειμμα

Δημόσιο χρέος

2008

2009

2010

2011

2012

2008

2009

2010

2011

2012

Αυστρία

-0,9

-4,1

-4,5

-2,6

-3,2

63,8

69,5

71,9

73,6

75,6

Βέλγιο

-1,0

-5,6

-3,8

-3,7

-2,8

84,3

95,8

96,0

96,3

97,4

Εσθονία

-2,9

-2,0

0,2

1,0

-1,7

4,5

7,2

6,7

6,5

7,3

Φιλανδία

4,3

-2,5

-2,5

-0,5

-0,6

33,9

43,5

48,4

51,9

56,2

Γαλλία

-3,3

-7,5

-7,1

-5,2

-4,6

68,2

79,2

82,3

85,8

89,6

Γερμανία

-0,1

-3,2

-4,3

-1,0

1,2

66,7

74,4

83,3

81,2

81,9

Ελλάδα

-9,8

-15,6

-10,3

-9,1

-6,5

113,0

129,4

145,0

160,9

177,1

Ιρλανδία

-7,3

-14,0

-31,2

-13,1

-8,2

44,2

65,1

92,5

106,7

112,9

Ιταλία

-2,7

-5,4

-4,6

-3,9

-2,6

105,7

116,0

118,6

120,0

120,4

Λουξεμβούργο

3,0

-0,8

-0,9

-0,6

0,0

13,7

14,8

19,1

22,8

25,4

Ολλανδία

0,5

-5,6

-5,1

-4,7

-2,1

58,5

60,8

62,9

64,8

67,6

Πορτογαλία

-3,6

-10,2

-9,8

-4,2

-4,5

71,6

83,1

93,3

101,7

111,7

Σλοβακία

-2,1

-8,0

-7,7

-4,8

-4,0

27,9

35,6

41,1

46,1

49,6

Σλοβενία

-1,9

-6,1

-6,0

-6,4

-4,1

21,9

35,3

38,8

44,0

48,5

Ισπανία

-4,5

-11,2

-9,3

-8,5

-4,4

40,2

53,9

61,2

68,1

71,2

Μάλτα

-4,6

-3,8

-3,7

-2,7

 

62,3

68,1

69,4

72,0

 

Κύπρος

0,9

-6,1

-5,9

-6,3

-2,5

48,9

58,5

61,5

71,6

72,1

Ευρωζώνη

-2,1

-6,4

-6,2

-4,1

-3,0

70,1

79,9

85,3

87,2

90,0

Ευρώπη των 27

-2,4

-6,9

-6,5

-4,5

 

62,5

74,8

80,0

82,5

 

 

Πηγές: Eurostat statistics 2012

 

 

 

 

 

 

 

ΜΠΕΛΑ-ΜΠΑΙΣ

 

» ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

» ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

» ΓΝΩΜΙΚΑ-ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

» ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

» ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

» ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ

» ΝΕΑ

» ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ