Επιλέξτε γλώσσα:  

 

ΓΙΑΤΙ Ο ΜΑΡΞ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ - 18 2013f Feb 2013

Η πρόσφατη χρηματοπιστωτική καταστροφή, μας ανάγκασε και πάλι να σκεφτούμε τους όρους σύμφωνα με τους οποίους ζούμε στο σύνολο τους, και ήταν ο Μάρξ ο οποίος προέβλεπε ότι ο καπιταλισμός θα γίνει παγκόσμιος, και ότι οι ανισότητες θα ενταθούν σε μέγιστο βαθμό».

ΜΕΘΕΞΗ ΣΤΗΝ ΕΝΑΛΙΑ ΓΗ - 25 2007f Aug 2007

Έχετε μπροστά σας ένα βιβλίο φωτογραφιών, ένα άλμπουμ, που παρουσιάζει τις ομορφιές της Κύπρου – ελεύθερης και κατεχόμενης. Οι 500 φωτογραφίες είναι η επίμονη δουλειά αρκετών χρόνων και η δύσκολη επιλογή από 10000 και πλέον εικόνων που τράβηξα, περιδιαβάζοντας και τις δυο πλευρές της Κύπρου, πολλές φορές σε δύσβατες και δύσκολες περιοχές.

  ΝΕΑ

 

Ioύλης 1974

 Μια προσωπική Μαρτυρία

 Το πιο κάτω κείμενο γράφτηκε από τον υποφαινόμενο, 20χρονο τότε, το  Σεπτέμβρη του 1974 και δόθηκε σαν προσωπική μαρτυρία στο Λοχαγό Λόττα Χαράλαμπο Δημοσιεύεται αυτούσιο χωρίς περικοπές και αλλαγές.

24 χρόνια μετά και ξαναδιαβάζοντας αυτές τις γραμμές εξάγω τα πιο κάτω συμπεράσματα.

Σαν στρατιώτες στην πρώτη γραμμή δεν είχαμε καταλάβει ότι στις 15 Ιουλίου είχε γίνει πραξικόπημα ενάντια στον εκλελεγμένο Πρόεδρο Μακάριο. Ούτε είχαμε αντιληφθεί ποιοι ήταν πίσω από το πραξικόπημα. Η συσκότιση στο στράτευμα ήταν πλήρης.

  1. Κανείς δεν περίμενε ότι θα γίνει εισβολή της Τουρκίας. Κανείς δεν ήταν έτοιμος στα φυλάκια να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αφού έπεφταν αλεξιπτωτιστές 100-200 μέτρα από τα φυλάκια μας και είχαμε διαταγή να μην πυροβολήσουμε ακόμη. Τα δε όπλα μας ήταν τυφέκια τη στιγμή που οι Τούρκοι στρατιώτες ήταν οπλισμένοι με αυτόματα και ο αριθμός τους ήταν πολύ μεγαλύτερος.
  2. Το επεισόδιο με το Σχολείο ήταν χαρακτηριστικό της ανοργανωσιάς που επικρατούσε στο στράτευμα για να μην πω της προδοσίας. Γιατί όλοι εμείς

- τα 30 άτομα – είχαμε υποσχέσεις για βοήθεια και μέχρι το απόγευμα όχι μόνο βοήθεια δεν ήλθε αλλά ο Λοχαγός μας (από την Ελλάδα) με το στράτευμα υποχώρησαν και μας άφησαν μόνους, ανυπεράσπιστους στο σχολείο. Κι’ αν δεν επιχειρούσαμε την οργανωμένη υποχώρηση σήμερα πιθανόν να είμαστε αγνοούμενοι...

 «... 20 Ιουλίου 1974 ημέρα Σάββατο. Στις 4.30 το πρωί ακούσθησαν πυροβολισμοi. Ξυπνήσαμε, οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν. Νομίζαμε πως προήρχοντο από Μακαριακούς και Ενωτικούς διότι πρόσφατα είχε ανατραπεί η κυβέρνησις Μακαρίου και η κατάστασις ήτο ακόμη τεταμένη.

 Στις 5+20 όμως αεροσκάφη εγέμισαν τον ουρανό. Άρχισαν να ρίχνουν αλεξιπτωτιστάς και σε λίγο το ραδιόφωνο μετέδιδε ότι η Τουρκία εκήρυσσε τον πόλεμο κατά της Κύπρου και καλούσε σε πλήρη επιστράτευση.

 Ήμουν στο φυλάκιο 1078 της Νεαπόλεως (βρισκόταν πίσω από την εκκλησία του Αγ. Νικολάου.  Μαζί με 3 άλλους συναδέλφους μου. Άρχισαν να μας βάλλουν οι Τούρκοι από το απέναντι κτίριο της Αστυνομίας. Και ανταπεδώσαμε εμείς με τα πανάρχαια όπλα μας 3 τυφέκια και 1 στεν.

 Η πρώτη μέρα του πολέμου συνεχίστηκε με ανταλλαγή πυροβολισμών ενώ σε άλλα μέτωπα τα τουρκικά αεροσκάφη βομβάρδιζαν συνεχώς. Την δεύτερη μέρα οι Τούρκοι  μας είχαν καθηλώσει με πυρά πυροβόλου ενώ στο διπλανό φυλάκιο είχαν πέσει δύο μπαζούκας και είχαν καταστρέψει το μισό. Ευτυχώς κανένα θύμα.

 Το απόγευμα ακούσαμε πως ήλθαν ενισχύσεις. Γινήκαμε πέντε. Ο έφεδρος που μας έστειλαν κρατούσε αυτόματο όπλο F.N. Το ηθικό μας ήταν ακόμη ακμαίο. Κατά τη διάρκεια της νύκτας η Εθνοφρουρά, έβαζε με πυροβολικό στο τούρκικο χωριό Κιόνελι το οποίο είχε ολοκληρωτικά σχεδόν καταστρέψει.

 Την Δευτέρα 22 Ιουλίου άρχισε η καταστροφή. Στις 4.00 η ώρα διετάχθη κατάπαυσης του πυρός. Εμείς σταματήσαμε, οι Τούρκοι συνέχιζαν. Σε λίγο έπεσαν τα φυλάκια του Τράχωνα ενώ ο λοχαγός μας προσπαθώντας να τα πάρει πίσω τραυματίσθηκε στο χέρι.

Και μετά το χοιροστάσιο, φυλάκιο υψίστης σημασίας του λόχους μας. Τις ειδήσεις αυτές έτυχε να τις ακούσω την νύκτα ενώ βρισκόμουν στον Λόχο για πυρομαχικά. Τα φυλάκια της Νεαπόλεως κρατούσαν αλλά το ηθικό μας είχε πέσει.

 Δύο άλλοι λοχαγοί είχαν αναλάβει τον Λόχο μας.

Την Τρίτη 23 Ιουλίου έγινε η ολοκληρωτική καταστροφή. Άγρυπνοι και κουρασμένοι καθώς είμεθα κοιτάζοντας απ’ τις θυρίδες το πρωί είδαμε Τούρκους στα διπλανά ακατοίκητα σπίτια. Αρχίσαμε να βάλλουμε εναντίον τους. Οι Τούρκοι διπλασιάζοντο ολοένα και προχωρούσαν κατά των φυλακίων μας βάλλοντας με αυτόματα όπλα. Είχαν κοντέψει στα 10 μέτρα όταν αποφασίσαμε οπισθοχώρηση, δεν μπορούσαμε να τους αντιμετωπίσουμε με τα τυφέκια.

 Σε λίγο όλα σχεδόν τα φυλάκια  οπισθοχώρησαν. Είχα καταλήξει στο Γυμνάσιο Νεαπόλεως μαζί με άλλους 30 συναδέλφους μου ενώ οι Τούρκοι είχαν καταλάβει σχεδόν όλη την Νεάπολη και προχωρούσαν.

  Εκεί στο Γυμνάσιο είχαμε πολλά αυτόματα όπλα και κρατούσαμε σε απόσταση τους Τούρκους. Σε λίγη ώρα όμως μας έλειψαν τα πυρομαχικά και έτσι εγώ και 3 άλλοι πήγαμε στο λόχο να φέρουμε. Όταν φθάσαμε με έκπληξιν μας παρατηρήσαμε ότι δεν υπήρχε ψυχή στον Λόχο. Όλη είχανε φύγει.

Είμεθα μόνοι 30 άτομα πάνω στο σχολείο. Δίχως άλλο θα μας περικύκλωναν οι Τούρκοι. Γι’ αυτό αποφασίσαμε οπισθοχώρηση. Και οι 30 παίζαμε τη ζωή μας κορώνα-γράμματα διότι οι Τούρκοι έβαλαν από παντού και έπρεπε να περάσουμε από ακάλυπτα μέρη.

 Τελικά σταθήκαμε τυχεροί και φθάσαμε σώοι στα εμφύλια τμήματα μας που ευρίσκοντο παρά του Ποντικίδη. Τρία δικά μας άρματα τότε ανέκοψαν τους Τούρκους και προχωρούσαν συνεχώς. Την νύκτα την βγάλαμε εκεί και το πρωί της επόμενης ημέρας κάναμε γενική έφοδο. Προχωρούσαν τα άρματα και ακολουθούσαμε.

 Ήλθε τότε η διαταγή καταπαύσεως του πυρός που μας σταμάτησε στο κέντρο της Ομορφίτας. Εκεί τις επόμενες μέρες στήσαμε αμυντική γραμμή.

Δημιουργήσαμε πάλι φυλάκια.

 Μετά την κατάπαυση του πυρός άρχισαν οι συνομιλίες στη Γενεύη δια ειρηνική διευθέτηση του προβλήματος. Τώρα ήμουν στο φυλάκιο 9. Λόγω της εκεχειρίας φτιάχναμε τις θέσεις μας, το ίδιο και οι Τούρκοι.

 Την 14ην Αυγούστου ημέρα Τετάρτη, οι συνομιλίες της Γενεύης εν των μεταξύ είχαν ναυαγήσει, οι Τούρκοι ξανάρχισαν. Ο 2ος γύρος ήτο πιο σκληρός και καταστρεπτικός. Παρ’ όλον που αυτή τη φορά είμεθα περισσότερο σε κάθε φυλάκιο και είχαμε καλύτερα όπλα εν τούτοις οι Τούρκοι ήσαν περισσότερο οργανωμένοι.

Το φυλάκιο μου απ’ την 1η ημέρα είχε δύο τραυματίες ενώ μας είχαν ρίξει με μπαζούκας και μας είχαν καταστρέψει τις θέσεις μάχης που είχαμε μέσα στο σπίτι. Ευτυχώς δεν είχαμε απώλειες. Κρατήσαμε καλά την πρώτη μέρα.

 Την δεύτερη μέρα, το πρωί είχαμε μόνον ανταλλαγή πυροβολισμών, το απόγευμα συνέβη το εξής:

 Κάποιο φυλάκιο και συγκεκριμένα το 12 οπισθοχώρησε, άγνωστοι οι λόγοι. Ακολούθησε το 11 και με λίγα λόγια και τα υπόλοιπα φυλάκια. Τραβήξαμε πίσω ενώ οι Τούρκοι έβαλαν συνέχεια. Εκείνη την ώρα κατέφθασε ο λοχαγός μας με εφεδρεία απ’ τον Λόχο και κάναμε μεταβολή για να ξαναπάρουμε τα φυλάκια.

 Ευτυχώς οι Τούρκοι δεν το πήραν είδηση πως κάναμε υποχώρηση και έτσι ξαναπήραμε όλα τα φυλάκια.

 Την επόμενη μέρα συνεχίσθηκε σποραδική ανταλλαγή πυροβολισμών και στις 6.00 διετάχθη εκεχειρία απ’ τον Πρόεδρο κ. Κληρίδη. Εμείς πειθαρχήσαμε αμέσως ενώ οι Τούρκοι συνέχιζαν.

 Το Σάββατο 17 Αυγούστου σταμάτησαν και οι Τούρκοι και έτσι έληξε και ο δεύτερος γύρος κατά τον οποίον οι Τούρκοι κατέλαβαν την Αμμόχωστο και όλα τα χωριά που βρίσκονται στην οδό Λευκωσίας-Αμμοχώστου, καθώς και του Μόρφου. Την πράσινη γραμμή Λευκωσία δεν μπόρεσαν να διασπάσουν».

Ανδρέας Παυλικκάς

 

 

 

ΜΠΕΛΑ-ΜΠΑΙΣ

 

» ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

» ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

» ΓΝΩΜΙΚΑ-ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

» ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

» ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

» ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ

» ΝΕΑ

» ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ