Επιλέξτε γλώσσα:  

 

ΓΙΑΤΙ Ο ΜΑΡΞ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ - 18 2013f Feb 2013

Η πρόσφατη χρηματοπιστωτική καταστροφή, μας ανάγκασε και πάλι να σκεφτούμε τους όρους σύμφωνα με τους οποίους ζούμε στο σύνολο τους, και ήταν ο Μάρξ ο οποίος προέβλεπε ότι ο καπιταλισμός θα γίνει παγκόσμιος, και ότι οι ανισότητες θα ενταθούν σε μέγιστο βαθμό».

ΜΕΘΕΞΗ ΣΤΗΝ ΕΝΑΛΙΑ ΓΗ - 25 2007f Aug 2007

Έχετε μπροστά σας ένα βιβλίο φωτογραφιών, ένα άλμπουμ, που παρουσιάζει τις ομορφιές της Κύπρου – ελεύθερης και κατεχόμενης. Οι 500 φωτογραφίες είναι η επίμονη δουλειά αρκετών χρόνων και η δύσκολη επιλογή από 10000 και πλέον εικόνων που τράβηξα, περιδιαβάζοντας και τις δυο πλευρές της Κύπρου, πολλές φορές σε δύσβατες και δύσκολες περιοχές.


METAΡΥΘΜΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Μετά το Ιρλανδικό «ΟΧΙ στη μεταρρυθμιστική συνθήκη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και τη θέση του ΑΚΕΛ έναντι της συνθήκης, έχει ενταθεί η αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων στην Κύπρο. Ακούονται πολλά επιχειρήματα για τα υπέρ και κατά της συνθήκης αλλά ο κόσμος όντας ανενημέρωτος λίγα πράγματα καταλαμβάνει και μάλλον συγχύζεται περισσότερο παρά να έχει μια σαφή και αντικειμενική εικόνα για το περιεχόμενο και τις προεκτάσεις ή επιπτώσεις που θα έχει η συνθήκη στην Κύπρο.

Στο παρόν σημείωμα θα αναφερθούμε στο ιστορικό που οδήγησε στην έγκριση της μεταρρυθμιστικής συνθήκης από τους 27 ηγέτες της Ε.Ε. στη Λισσαβόνα στις 15.12.2007, στις βασικές πρόνοιες του αρχικού σχεδίου συντάγματος που απορρίφθηκε στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας και Ολλανδίας, στις κύριες τροποποιήσεις που επήλθαν στη Σύνοδο των Βρυξελλών, στις αντιδράσεις που ακολούθησαν και θα καταγράψουμε τη δική μας θέση έναντι της Συνθήκης.

Το κείμενο του Συντάγματος της Ε.Ε. εγκρίθηκε στις 18.6.2004 στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών μετά από έντονη συζήτηση, αντιπαράθεση και τελικά συμβιβασμό πάνω σε σημεία που φαίνονταν αξεπέραστα τον προηγούμενο χρόνο στη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης. Το νέο Σύνταγμα, το οποίο έπρεπε να εγκριθεί ομόφωνα από τις χώρες-μέλη ως το 2007, προέβλεπε μεταξύ άλλων-

* Τερματισμό της κυκλικής προεδρίας ανά εξάμηνο και αντικατάστασή της από τον πρόεδρο της Ε.Ε. Θα τον εκλέγει με ενισχυμένη πλειοψηφία το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Θα έχει θητεία 2,5 ετών, στη διάρκεια των οποίων δεν θα έχει εθνική εντολή και θα έχει δικαίωμα επανεκλογής. Θα προετοιμάζει και θα προεδρεύει στις συνόδους κορυφής και θα εκπροσωπεί διεθνώς την Ε.Ε. χωρίς να εμπλέκεται στις αρμοδιότητες του υπουργού Εξωτερικών ούτε της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν).


*Εκλογή υπουργού Εξωτερικών της Ε.Ε. από το Συμβούλιο Υπουργών με ενισχυμένη πλειοψηφία. Θα ασκεί την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας (από ειρηνευτικές αποστολές ως τρομοκρατία) και θα είναι αντιπρόεδρος της Κομισιόν. Θα προεδρεύει του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών, υποστηρίζεται από Διπλωματικό Σώμα και συνεκπροσωπεί την Ένωση με τον Πρόεδρο.

* Περιορισμό της Κομισιόν. Από το 2014 οι επίτροποι θα αποτελούν τα 2/3 του αριθμού των μελών, εκτός αν οι χώρες ομόφωνα αποφασίσουν να επιστρέψουν στο παλιό σύστημα (επίτροπος ανά κράτος). Η εκλογή επιτρόπων θα γίνεται με κυκλικό τρόπο. Ο Πρόεδρος της Κομισιόν θα εκλέγεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με πλειοψηφία ύστερα από πρόταση του Συμβουλίου .

* Αναβάθμιση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θα μπορεί να υποβάλλει πρόταση μορφής στην Επιτροπή. Θα συναποφασίζει (και θα απορρίπτει) νομοθετικώς σε πολλούς τομείς. Κυρίως σε θέματα Δικαιοσύνης και Εσωτερικών. Αποκτά 750 μέλη. Μαζί με το Συμβούλιο Υπουργών θα ελέγχει τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.

*Απλούστευση της λήψης αποφάσεων. Το βέτο (ομοφωνία) παραμένει στην κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική (εκτός συγκεκριμένων περιπτώσεων), στη δημοσιονομική πολιτική, στο εμπόριο, στον πολιτισμό, στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση και στην εκπαίδευση. Οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με ενισχυμένη πλειοψηφία; το 55% των χωρών που θα εκπροσωπούν ταυτοχρόνως το 65% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Για να απορριφθεί νόμος πρέπει να αντιταχθούν τουλάχιστον 4 χώρες.

* Ευέλικτη Ένωση. Οι χώρες μπορούν να μένουν εκτός των ευρωπαϊκών πολιτικών που δεν τους ταιριάζουν. Ακόμα και να σχηματίζουν ομάδες που θα προχωρούν σε μορφές ενισχυμένης ολοκλήρωσης, χωρίς οι άλλες χώρες να τις εμποδίζουν. Οι χώρες θα μπορούν να αλλάζουν στρατόπεδο.

* Σύμφωνο Σταθερότητας. Ενσωματώνεται στο Σύνταγμα με βασική πρόνοια το δημοσιονομικό έλλειμμα της κάθε χώρας μέλος να μην υπερβαίνει το 3% του Α.Ε.Π. Το γεγονός αυτό δε λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και το γεγονός ότι οι νεοεισερχόμενες χώρες χρειάζεται να αναπτύσσονται με μεγαλύτερους ρυθμούς απ’ ότι οι παλαιές 15 χώρες. Ο εγκλωβισμός στο 3% θα δυσκολέψει αυτή την προσπάθεια τους.

* Η Προεδρία της Ε.Ε. θα ασκείται πλέον από μια τρόικα χωρών για διάστημα 18 μηνών, με βάση την πληθυσμιακή και γεωγραφική πολυμορφία της Κοινότητας.

* Καθιερώνεται ρήτρα αλληλεγγύης σε περίπτωση που ένα κράτος-μέλος δεχθεί τρομοκρατική επίθεση ή πληγεί από φυσική ή ανθρωπιστική καταστροφή. Η αμοιβαία συνδρομή περιλαμβάνει τη χρήση στρατιωτικών μέσων.

* Ενισχύονται τα δικαιώματα των εργαζομένων αναφορικά με την ενημέρωση και τη διαβούλευση στο πλαίσιο της επιχείρησης, την προστασία σε περίπτωση αδικαιολόγητης απόλυσης, τις δίκαιες συνθήκες εργασίας, την απαγόρευση της εργασίας των παιδιών, την προστασία των νέων στην εργασία και την προστασία του καταναλωτή. Πρόκειται για θέματα που είναι ήδη κεκτημένα των κρατών-μελών.

× Η Κοινή Εξωτερική και Πολιτική Ασφάλειας και΄Αμυνας θεσμικά πλέον θα τελούν από την έγκριση του ΝΑΤΟ αφού όπως αναφέρει η συνθήκη «παραμένει το θεμέλιο της συλλογικής άμυνας και το όργανο εφαρμογής της».

* Προβλέπεται «ρήτρα εξόδου», παρέχοντας έτσι τη δυνατότητα σε ένα κράτος-μέλος να αποχωρήσει από την Ε.Ε.

* Ενισχυμένες αμυντικές συνεργασίες μεταξύ εθελοντριών χωρών-μελών. προβλέπεται «ρήτρα αλληλεγγύης» για όλα τα κράτη σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης .

* Λαϊκή πρωτοβουλία. Αν ένα εκατομμύριο πολίτες (από αριθμό χωρών που θα αποφασιστεί αργότερα) το ζητήσουν, η Επιτροπή «καλείται να υποβάλει» νομοθετική πρόταση σε δεδομένο θέμα.

*Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Το Σύνταγμα ενσωματώνει τα θεμελιώδη δικαιώματα που υιοθέτησε η Σύνοδος της Νίκαιας το 2000 (54 άρθρα για τα δικαιώματα του πολίτη). Η Χάρτα εφαρμόζεται στο Κοινοτικό Δίκαιο, αλλά όχι στο εθνικό.

Τι έγινε στη συνέχεια:

Στις 29/5/2005 σε δημοψήφισμα στη Γαλλία ο γαλλικός λαός απέρριψε το νέο Σύνταγμα και τρεις μέρες αργότερα το απέρριψαν και οι Ολλανδοί πολίτες. Τα δύο «ΟΧΙ» προκάλεσαν «σόκ» στους ηγέτες της Ε.Ε. . Οι Γάλλοι και Ολλανδοί χωρίς να είναι ενάντια στην Ενωμένη Ευρώπη εξέφρασαν πρώτα απ’ όλα την έντονη διαμαρτυρία τους για τις συνέπειες της εφαρμοζόμενης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής από τα κράτη-μέλη μέσα στο γενικό κλίμα νεοφιλελευθερισμού που επικρατεί στην Ε.Ε.

Βέβαια 18 άλλες χώρες οι περισσότερες μέσω του Κοινοβουλίου ενέκριναν το ευροσύνταγμα αλλά το ζήτημα ήταν η Συνθήκη να εγκριθεί ομόφωνα απ’ όλα τα κράτη.

Η Σύνοδος των Βρυξελλών (22-23/6/2007)

Φθάσαμε έτσι στη Σύνοδο των Βρυξελλών όπου το Σύνταγμα μετονομάστηκε σε Συνθήκη και οι τροποποιήσεις που έγιναν θα πρέπει να επικυρωθούν από τα κράτη-μέλη μέχρι το 2009 (χωρίς να χρειαστούν δημοψηφίσματα).

Πιο αναλυτικά οι σχετικές τροποποιήσεις είναι οι ακόλουθες:

(1) Η νέα τροποποιητική Συνθήκη δεν θα ονομάζεται πλέον, ευρωσύνταγμα, αλλά «Συνθήκη για τη λειτουργία των θεσμικών οργάνων της Ένωσης».

Καταργείται η ονομασία «Σύνταγμα» αφαιρείται κάθε αναφορά στο κείμενο για σύμβολα και ύμνους.

(2) Θεμελιώδη δικαιώματα. Ειδικό κεφάλαιο 50 άρθρων, συνθέτει έναν εξαντλητικό κατάλογο των ιστορικά επιβεβλημένων και κεκτημένων ατομικών δικαιωμάτων για τους ευρωπαίους πολίτες. Η ελευθερία της έκφρασης, η θρησκευτική ελευθερία, το δικαίωμα στην μόρφωση, στην κατοικία και στην διασφάλιση δίκαιων κανόνων εργασίας τονίζονται στη λίστα αυτή. Η Βρετανία διατήρησε επιφυλάξεις, φοβούμενη τις επιπτώσεις επί του επιχειρηματικού τοπίου.

(3) Λήψη αποφάσεων. Αποφασίστηκε η κατά πλειοψηφία λήψη αποφάσεων των χωρών-μελών επί 50 σημαντικών πεδίων ενδοευρωπαϊκής συνεργασίας όπως η δικαστική, η αστυνομική, η οικονομική αλλά και η εκπαιδευτική πολιτική. Η Βρετανία διατήρησε και εδώ τις επιφυλάξεις της για την πλειοψηφική αρχή επί των θεμάτων της δικαστικής και αστυνομικής συνεργασίας.

(4) Εξωτερικές υποθέσεις. Αποφασίστηκε η δημιουργία ενός «ευρωπαίου υπουργού Εξωτερικών» αν και ο όρος αποφεύχθηκε να διατυπωθεί έτσι, εξ’ αιτίας των επιφυλάξεων της Βρετανίας. Στις αρμοδιότητές του θα είναι η διαχείριση των ζητημάτων διεθνούς οικονομικής βοήθειας, καθώς και των διπλωματικών προβλημάτων.

(5) Aνταγωνισμός. Η Γαλλία πέτυχε τη διαγραφή της
αναφοράς στον «ελεύθερο και ανόθευτο ανταγωνισμό». Προστέθηκε δε ως στόχος της Ένωσης μεταξύ άλλων και το ότι η Ένωση «συμβάλει στην προστασία των πολιτών της»

(6) Ευρωπαίος πρόεδρος. Αποφασίστηκε η εκλογή προέδρου μεταξύ των ηγετών των χωρών μελών, με πενταετή θητεία με καθήκον να προεδρεύει στις ευρωπαϊκές συνόδους, ώστε να επιτυγχάνεται «συνοχή και ομοιογένεια». Επίσης, θα εκπροσωπεί την Ε.Ε. στο εξωτερικό.

(7) Ευέλικτη Κομισιόν. Η ευρωπαϊκή εκτελεστική αρχή θα μειώσει τα μέλη της από 27 που είναι σήμερα, σε 17. Οι επίτροποι θα εκλέγονται διαδοχικά μεταξύ των 27κρατών- μελών για πενταετή θητεία.
¨Όπως ανέλυαν τα Διεθνή Πρακτορεία τις μέρες εκείνες η Ευρωπαϊκή ¨Ενωση βγήκε «βαθιά τραυματισμένη και οριστικά διχασμένη» μετά τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες. Πολύωρες και σκληρές διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν για τις τροποποιήσεις στο Ευρωσύνταγμα το οποίο μετονομάστηκε «Συνθήκη για τη λειτουργία (των θεσμικών οργάνων) της Ένωσης, προκειμένου να αποφευχθεί η εκ νέου υποβολή του σε δημοψήφισμα, όπου ήταν βέβαια τα όχι κάποιων χωρών της Ευρώπης.

Ακόμη και η συντηρητική αμερικάνικη εφημερίδα ¨Wall street journal’ λοιδορούσε τους ευρωπαίους ηγέτες κάνοντας λόγο για «ταχυδακτυλουργίες» και για «κραυγαλέα απόπειρα εξαπάτησης των ψηφοφόρων». « Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έγραφε η εφημερίδα, άκουσε τους ψήφους του ΟΧΙ αλλά δεν τους έδωσε σημασία, αφού τώρα έχουμε αυτό το ξαναπακετάρισμα του ιδίου, άθλιας ποιότητας ντοκουμέντου»

Ο δε πρώην πρόεδρος της Γαλλίας και αρχιτέκτονας του Ευρωσυντάγματος Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν έγραφε σε άρθρο του (δημοσιεύτηκε στο «Φιλελεύθερο» 24.6.2007)-
«… η κοινή γνώμη θα οδηγείτο στο να υιοθετήσει, χωρίς να το γνωρίζει, τις διευθετήσεις που δε θα τολμούσαμε να της παρουσιάσουμε απευθείας. Αυτή η διαδικασία του «διαίρει και επικύρωνε» είναι φανερό ότι δεν αξίζει όλα όσα διακυβεύεται. Μπορεί να είναι μία καλή μαγική πράξη. Αλλά θα ενδυναμώσει την ιδέα ότι το Ευρωσύνταγμα οργανώνεται πίσω από την πλάτη τους από δικηγόρους και διπλωμάτες.»
Έχοντας ήδη επιλέξει όμως να μη στηριχθούν στους λαούς της Ευρώπης και αδιαφορώντας να επιφέρουν αλλαγές στο κείμενο της συνταγματικής συνθήκης που θα εξασφάλιζαν τη λαϊκή συναίνεση, οι Ευρωπαίοι ηγέτες και πρωτίστως η προεδρεύουσα καγκελάριος Μέρκελ αποδείχθηκαν ανίκανοι να αντισταθούν στην ενορχηστρωμένη επίθεση των φιλοαμερικανικών και υπονομευτικών της αυτόνομης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης χωρών με επικεφαλής την Πολωνία και την Αγγλία. ¨Έχοντας συνειδητοποιήσει πλήρως σε πόσο αδύναμη θέση έφερνε τη Μέρκελ η επιδίωξη παραπλάνησης των Ευρωπαίων πολιτών στο θέμα του ευρωσυντάγματος, Λονδίνο και Βαρσοβία επιτέθηκαν με σφοδρότητα και κυνισμό και απαίτησαν τα πάντα. Και για πολλούς τα πήραν όλα!

Οι φαινομενικά γραφικοί, ακροδεξιοί δίδυμοι αδελφοί Κατσίνσκι (Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Πολωνίας) ταπείνωσαν τη Μέρκελ και την υποχρέωσαν να δεχθεί ότι για δέκα ολόκληρα χρόνια ακόμη, ως το 2017, θα εξακολουθήσει να ισχύει το σύστημα στάθμισης των ψήφων της συνθήκης της Νίκαιας, το οποίο δίνει 29 ψήφους στη Γερμανία που έχει 82εκατ. κατοίκους και 27 στην Πολωνία που έχει 35 εκατ.

Οι βρετανοί με τη σειρά τους, απαίτησαν και πέτυχαν να μην αναβαθμισθεί σε Υπουργό Εξωτερικών ο εκπρόσωπος της Ε.Ε. σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Δέκτηκαν όμως τελικά να προεδρεύει των συμβουλίων υπουργών και παραμένει ασαφές αν θα συγκροτηθεί γύρω του υπηρεσία διπλωματική, αναλογούσα σε ένα ευρωπαϊκό υπουργείο εξωτερικών. Απροσδιόριστες υποχωρήσεις έκανε η Μέρκελ και στο θέμα της νομικής υπόστασης της Ε.Ε. ως προς την εκπροσώπηση των χωρών-μελών της, καθως το Λονδίνο φοβάται μήπως η ενίσχυση της Ε.Ε. απειλήσει στο μέλλον τη θέση της Βρετανίας ως μονίμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οι Άγγλοι πέτυχαν όχι μόνο να αυτοεξαιρούνται κατά τις διαθέσεις τους από τις αποφάσεις της Ε.Ε. στα θέματα εσωτερικής ασφάλειας ή εργατικής νομοθεσίας, αλλά και να εξοβελιστεί από τη «μεταρρυθμιστική συνθήκη» η Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, η οποία περιλαμβάνει ορισμένα θεμελιώδη κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, υποβιβαζόμενη στην κατηγορία ενός συνηρτημένου κειμένου. ‘Όπως αναφέρει και ο ανταποκριτής του Αθηναϊκού «Έθνους» «Ένα φιλολαϊκό στοιχείο υπήρχε, υποβαθμίστηκε κι αυτό!»

Στη συνέχεια στις 15 Δεκεμβρίου 2007 στη Σύνοδο της Λισσαβόνας οι 27 ηγέτες της Ε.Ε. υπόγραψαν τη μεταρρυθμιστική συνθήκη οι οποίοι όπως τόνιζαν φιλοδοξεί «να καταστήσει την Ε.Ε. λειτουργική προς όφελος των πολιτών»

Οι μεγαλύτερες επικρίσεις αφορούσαν τον τρόπο επικύρωσης της μεταρρυθμιστικής συνθήκης μέσω των Κοινοβουλίων και όχι με δημοψηφίσματα.

Η μόνη χώρα που θα διενεργούσε δημοψήφισμα ήταν η Ιρλανδία. Αυτό έγινε στις 13/6/2008 και ο λαός της χώρας αποφάσισε με 53% να μη δεκτεί τη συνθήκη.

ΣΧΟΛΙΑ -_ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρωπαϊκή ΄Ένωση δεν μπορούν να ικανοποιούν όλους εμάς που πιστεύουμε στο όραμα του σοσιαλισμού, στην κοινωνική δικαιοσύνη, σε μια ελεύθερη, δημοκρατική και ανοικτή προς όλους τους πολίτες Ευρώπη.

Έχοντας υπόψη ότι στη Συνθήκη του Μάαστριχ απουσίαζε το στοιχείο της κοινωνικής διάστασης, της συμμετοχής πολιτών στις αποφάσεις, ενώ στη συνθήκη του ΄Άμστερνταμ δεν έγιναν εκείνα τα βήματα, δεν πάρθηκαν εκείνες οι τολμηρές αποφάσεις που θα έδιδαν ένα πιο ανθρώπινο περιεχόμενο στην ΄Ένωση, δεν ήταν δυνατό να αναμέναμε ότι το Σύνταγμα και οι τροποποιήσεις της Συνόδου Κορυφής των Βρυξελλών θα προχωρούσαν σε πιο Ριζοσπαστικά βήματα. Παρά τα θετικά στοιχεία που περιέχει η παρούσα συνθήκη σε σχέση με τη συνθήκη της Νίκαιας πιστεύουμε ότι οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη θα πρέπει να αγωνιστούν για

 . την ενίσχυση της δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών όλων των κρατών-μελών της Ε.Ε. στην λήψη αποφάσεων για να σταματήσει μια μεγαλύτερη μείωση και απομάκρυνση των ανθρώπων από την πολιτική.

 . την αποτροπή μεγαλύτερης στρατιωτικοποίησης της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας της Ε.Ε. και αυτής των κρατών μελών, την μείωση και σταδιακό τερματισμό της εξαγωγής όπλων, τη δραστήρια συμμετοχή στον τερματισμό της κούρσας των εξοπλισμών και στην επανεκκίνηση μιας διαδικασίας αφοπλισμού.

 . Τον τερματισμό του νέο-φιλελεύθερου προσανατολισμού της εσωτερικής αγοράς, την επαναδιαπραγμάτευση των στόχων της στρατηγικής της Λισσαβόνας και τον επαναπροσανατολισμό της οικονομικής πολιτικής της Ε.Ε. ώστε να αντιστοιχεί προς τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων. Κάτι τέτοιο πρέπει να περιλαμβάνει κοινωνικά πρότυπα με πανευρωπαϊκή ισχύ, κατώτατα μεροκάματα που προβλέπουν μια αξιοπρεπή ζωή, πρόσβαση στην παιδεία, επαγγελματικό προσανατολισμό και έναν πρώτο κύκλο πανεπιστημιακών σπουδών δωρεάν για όλους, συντάξεις για αξιοπρεπή διαβίωση για όλους τους ηλικιωμένους.

 Την έναρξη μίας διεθνούς πολιτικής δικαίου που να ανοίγει την Ευρωπαϊκή αγορά στα προϊόντα και τις υπηρεσίες από τις αναπτυσσόμενες χώρες στη βάση της συνεργασίας για ανάπτυξη και όχι του ανταγωνισμού και εφαρμογή μίας παγκόσμιας πολιτικής για την ενέργεια που να αρνείται κατηγορηματικά κάθε στρατιωτικό και αποικιοκρατικό στοιχείο.

Όσοι σκέφτονται και προβληματίζονται πάνω στην μεταρρυθμιστική συνθήκη δεν είναι ούτε Ευρωσκεπτικιστές, όπως με την κακή έννοια του όρου τους αποκαλούν, ούτε ενάντια στην ιδέα της Ευρωπαϊκής ¨Ενωσης. Απλώς θέλουν μια Ευρώπη πιο κοινωνική, μια Ευρώπη πιο δίκαιη και δημοκρατική, μια Ευρώπη που να είναι κοντά στους λαούς και να αφουγκράζεται τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους.

 

Ανδρέας Παυλικκάς
Μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής
και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ)

 

 

Λευκωσία 26.6.2008

 

 

 

ΜΠΕΛΑ-ΜΠΑΙΣ

 

» ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

» ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

» ΓΝΩΜΙΚΑ-ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

» ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

» ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

» ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ

» ΝΕΑ

» ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ