Επιλέξτε γλώσσα:  

 

ΓΙΑΤΙ Ο ΜΑΡΞ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ - 18 2013f Feb 2013

Η πρόσφατη χρηματοπιστωτική καταστροφή, μας ανάγκασε και πάλι να σκεφτούμε τους όρους σύμφωνα με τους οποίους ζούμε στο σύνολο τους, και ήταν ο Μάρξ ο οποίος προέβλεπε ότι ο καπιταλισμός θα γίνει παγκόσμιος, και ότι οι ανισότητες θα ενταθούν σε μέγιστο βαθμό».

ΜΕΘΕΞΗ ΣΤΗΝ ΕΝΑΛΙΑ ΓΗ - 25 2007f Aug 2007

Έχετε μπροστά σας ένα βιβλίο φωτογραφιών, ένα άλμπουμ, που παρουσιάζει τις ομορφιές της Κύπρου – ελεύθερης και κατεχόμενης. Οι 500 φωτογραφίες είναι η επίμονη δουλειά αρκετών χρόνων και η δύσκολη επιλογή από 10000 και πλέον εικόνων που τράβηξα, περιδιαβάζοντας και τις δυο πλευρές της Κύπρου, πολλές φορές σε δύσβατες και δύσκολες περιοχές.

Παρουσίαση του εξαίρετου βιβλιου του Χάουαρντ Ζιν


«Η ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών»

Η άλλη εκδοχή – η καταγραφή και ανάλυση της ιστορίας των ΗΠΑ από την οπτική γωνιά του λαού και όχι της άρχουσας τάξης


Διαβάζοντας το εξαιρετικό και ξεχωριστό βιβλίο του Χάουαρντ Ζιν «Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών» θυμήθηκα τους κακούς ινδιάνους των παιδικών μας χρόνων και το ιππικό που πάντα τους νικούσε, τις νερόβραστες ταινίες και σήριαλ για το «αμερικάνικο όνειρο», την αναπαραγωγή της βίας και τους πανέξυπνους πράκτορες του FBI που σχεδόν πάντα τσακώνουν τους κακούς, τους αμέτρητους πολέμους που διεξήγαγαν οι αμερικάνοι σ’ ολόκληρο τον κόσμο με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα και την καταπολέμηση του κουμμουνισμού» τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις σκέψεις και τις πράξεις εκατομμυρίων αμερικανών, και όχι μόνο, την «ιερή αμερικάνικη ατομική ιδιοκτησία» και «ελεύθερη οικονομία», τις φυλετικές κοινωνικές, οικονομικές και άλλες διακρίσεις που κατά την άρχουσα τάξη έχουν εκλείψει…..».

Ο Χάουαρντ Ζιν, η πλέον γνωστή προσωπικότητα της αμερικάνικης αριστεράς του εικοστού αιώνα, στο βιβλίο του αυτό ανατρέπει τους καθιερωμένους μύθους, αφηγείται την αμερικάνικη ιστορία όχι από την οπτική γωνιά των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών, των ηγετών και του άκρατου πατριωτισμού αλλά όπως την έζησε ο λαός της, ο κατακερματισμένος σε μειονότητες μαύρων, ινδιάνων, γυναικών, εργατών, φτωχών και μεταναστών, ξεκινώντας από την εποχή του Κολόμβου και φτάνοντας στις αρχές του 21ου αιώνα.

Ο Χάουαρντ Ζιν που πέθανε το Γενάρη του 2010 σε ηλικία 87 χρόνων, έχει ζήσει μια ζωή μεστή, ως συγγραφέας, ως καθοδηγητής, ως ακτιβιστής, ως αγωνιστής των μεγάλων αγώνων του αμερικάνικου λαού.

Ο Χάουαρντ Ζιν γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη από εβραίους γονείς μετανάστες. Έφηβος ακόμα συνδέθηκε με τις κομμουνιστικές ομάδες και έλαβε μέρος στις πρώτες εργατικές διαδηλώσεις της δεκαετίας του 30. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κατατάχθηκε στην αμερικάνικη πολεμική αεροπορία ως μέλος πληρώματος βομβαρδιστικών. Αργότερα σπούδασε με έξοδα του κράτους στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στο Κολούμπια, Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες. Δούλεψε ως καθηγητής ιστορίας κυρίως στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης, όπου συνέχισε την ακτβιστική του δράση. Παράλληλα με την διδασκαλία, ο Ζιν έγραψε σειρά ιστορικών βιβλίων αλλά και θεατρικών έργων, όπως το δημοφιλές «Ο Μάρξ στο Σόχο» το οποίο παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία σε όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών. Το έργο παίχτηκε και στην Κύπρο με την εξαιρετική ερμηνεία του Άγγελου Αγγελόπουλου.

Αλλά το πιο σημαντικό του βιβλίο είναι «Η ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών» βιβλίο που εξελίχθηκε διαχρονικά μπέστ σέλλερ, με πωλήσεις που μόνο στις ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια αντίτυπα. Το βιβλίο διδάσκεται σε εκατοντάδες πανεπιστήμια και κολέγια της Αμερικής και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Ο Νόαμ Τσόμσκι, ο διάσημος Αμερικανός διανοούμενος είχε γράψει μετά το θάνατο του φίλου και συναγωνιστή του «τα γραπτά του έχουν αλλάξει την συνείδηση μιας ολόκληρης γενιάς, ενώ βοήθησαν να ανοικτούν νέα μονοπάτια στην κατανόηση του κόσμου που είναι κρίσιμης σημασίας για την ζωή μας…. Σε όλους τους αγώνες για τη δικαιοσύνη και ελευθερία, ο Χάουαρντ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή με την ενεργή συμμετοχή του, αλλά και ως δάσκαλος που έδινε έμπνευση, μια φωνή σοφίας και ένα φωτεινό παράδειγμα αξιοπρέπειας και ακεραιότητας».

Δεν είναι η πρόθεση μου σε αυτό το σημείωμα να παραθέσω και να αναλύσω το εξαίρετο βιβλίο των 800 σελίδων. Όμως θα αναφέρω και θα σχολιάσω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα που δείχνουν τη διαφορετικότητα από άλλα βιβλία του είδους, αλλά και την άλλη εκδοχή της ιστορίας της Υπερδύναμης.

Η ανακάλυψη της Αμερικής – Ο Χριστόφορος Κολόμβος

Ο Χριστόφορος Κολόμβος που κατά λάθος άραξε το 1492 στις Μπαχάμες (αφού νόμιζε ότι ταξίδευε στην Ασία) πήγαινε εκεί για να ανακαλύψει χρυσάφι. Το βρήκε αρχικά στη Κούβα, ενώ αιχμαλώτιζε τους ινδιάνους, τους ντόπιους κάτοικους των νησιών. Αυτό συνεχίστηκε με δεύτερο ταξίδι και με συνεχείς εξορμήσεις στα νησιά και στις γύρω περιοχές. Οι ινδιάνοι αντιστέκονταν αλλά οι οπλισμένοι με όπλα Ισπανοί τους αιχμαλώτιζαν και τους έκαναν σκλάβους.

Έτσι ξεκίνησε πριν από πεντακόσια χρόνια η ιστορία της Ευρωπαϊκής εισβολής στους οικισμούς των Ινδιάνων στην Αμερική. Είναι ένα ξεκίνημα κατάκτησης, σκλαβιάς, θανάτου. «Αν διαβάσουμε, λέει ο Χάουαρντ Ζιν, τα σχολικά βιβλία της ιστορίας που διδάσκονται τα παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες η ιστορία αυτή αρχίζει σαν ηρωική περιπέτεια – δε γίνεται λόγος για αιματοχυσία – και η Ημέρα του Κολόμβου είναι Εθνική γιορτή (2 Οκτωβρίου) – Μόλις τα τελευταία χρόνια έχουμε αρχίσει να παρατηρούμε κάποιες απόπειρες κάτι ν’ αλλάξει.»

Είναι αλήθεια, συνεχίζει ο Ζιν ότι ο ιστορικός μπορεί να αποφύγει να δώσει έμφαση σε ορισμένα γεγονότα, ενώ μπορεί να εμμείνει σε κάποια άλλα…. Η στρέβλωση που δημιουργεί ο ιστορικός είναι ιδεολογική. Εξαπολύεται σ’ ένα κόσμο αντιμαχόμενων συμφερόντων, στον οποίο η έμφαση – όπου και αν χρησιμοποιείται υποστηρίζει κάποιο οικονομικό, πολιτικό, φυλετικό, εθνικό ή σεξουαλικό συμφέρον».

Το να δώσει λοιπόν κάποιος έμφαση στον ηρωισμό του Κολόμβου και των διαδόχων του, ως θαλασσοπόρων και εξερευνητών και να υποβιβάσει τη γενοκτονία που διέπραξαν αποτελεί ιδεολογική επιλογή.

Δουλεία

Η δουλειά είναι ένα θέμα που απασχόλησε πολύ τον Χάουαρντ Ζιν «Τι σήμαινε η 4η Ιουλίου για τους Αμερικανούς σκλάβους; διερωτάται ο Ζιν. Απαντώ ότι αυτή η μέρα τους θυμίζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου πως αποτελούν μόνιμα θύματα και τους αποδέκτες μιας κατάφωτα αδικίας και βαρβαρότητας. Είναι για αυτούς μια απάτη. Η ελευθερία για την οποία καυχιέστε αποτελεί για αυτούς μια ανίερη ασυδοσία. Το εθνικό σας μεγαλείο εκείνοι το θεωρούν υπέρμετρη ματαιοδοξία. Οι φωνές χαράς που βγάζετε φτάνουν σ’αυτούς κενές και άκαρδες. Τις κραυγές σας για ελευθερία και ισότητα τις ακούνε σαν κούφιο εμπαιγμό».

Εργατικοί αγώνες

Οι αγώνες των εργαζομένων οι μαζικές απεργίες, η ίδρυση των πρώτων εργατικών την δεκαετία 1834 – 1840, οι αγώνες για το Οκτάωρο, τα γεγονότα του Σικάγου όπου οι αστυνομικοί πυροβόλησαν ενάντια στους απεργούς, η ίδρυση σοσιαλιστικών ομάδων, παρατίθενται σε μεγάλη έκταση στο βιβλίο μέσα από την οπτική γωνιά των πρωταγωνιστών, των εργατών, των μαύρων, των αγροτών, των γυναικών, των καταπιεζόμενων.

Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος

Αναφερόμενος στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και την εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Ζίν διερωτάται, αν μετά το βομβαρδισμό του Πέρλ Χάρμπορ οι στόχοι της εμπλοκής ήταν ανθρωπιστικοί ή αποσκοπούσαν στη συσσώρευση δύναμης και κερδών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πολεμούσαν με σκοπό να δώσουν τέλος στον έλεγχο που ασκούσαν κάποια έθνη πάνω σε κάποια άλλα ή για να διασφαλίσουν ότι τα έθνη που ασκούσαν τον έλεγχο ήταν φιλικά διακείμενα προς αυτές;

Τον Αύγουστο του 1941 ο Ρούσβελτ και ο Τσόρτσιλ υπόγραψαν το Ατλαντικό Σύμφωνο. Έθεσαν ευγενείς στόχους για το μεταπολεμικό κόσμο και δήλωναν ότι οι χώρες τους «δεν επιδιώκουν να επεκταθούν γεωγραφικά ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο» και ότι σέβονται «το δικαίωμα όλων των λαών την μορφή της διακυβέρνησης που επιθυμούν να έχουν.» Η μετέπειτα πολιτικές και των δυο χωρών έδειξαν ότι μόνο στα χαρτιά υπήρχε αυτή η διακήρυξη αφού ωμές επεμβάσεις στα εσωτερικά των διαφόρων χωρών ήταν συνεχείς - Κορέα, Κούβα, Βιετνάμ, Χιλή, Ελλάδα, Ιράκ, Αφγανιστάν κλπ.

Όσο αφορά τη ρίξη της ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα και Ναγκασάκι, η επίσημη δικαιολογία για αυτές τις φρικαλέες πράξεις που στοίχισαν τη ζωή σε 200000 αθώων Ιαπώνων, ήταν ότι επέσπευσαν τον τερματισμό του πολέμου χωρίς να χρειαστεί να πραγματοποιηθεί χερσαία εισβολή στην Ιαπωνία, η οποία σύμφωνα με εκτιμήσεις θα είχε σαν κόστος 1 εκατ. ανθρώπινες ζωές αμερικανών.

Η πρώτη ατομική βόμβα ρίχθηκε στις 6 Αυγούστου 1945, ήδη όμως η Ιαπωνία βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση και ήταν έτοιμη να παραδοθεί. Μια αμερικάνικη επιτροπή για μελέτη των στρατηγικών βομβαρδισμών απεφάνθηκε ότι «έπειτα από λεπτομερή διερεύνηση όλων των γεγονότων και αφού πήρε καταθέσεις από όλους τους εμπλεκόμενους επιζήσαντες Ιάπωνες ηγέτες η επιτροπή αποφαίνεται με κάθε βεβαιότητα ότι η Ιαπωνία θα είχε παραδοθεί μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1945 ακόμα και αν δεν είχαν ρίξει ατομικές βόμβες, ακόμη και αν η Ρωσία δεν είχε εμπλακεί στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, ακόμη και αν δεν υπήρχαν σκέψεις ή σχέδια για εισβολή.

Επομένως γιατί ρίχθηκαν οι ατομικές βόμβες; Ο Χάουαρντ Ζιν απαντά: Επειδή είχαν δαπανηθεί τεράστια ποσά για την έρευνα και την κατασκευή της ως εκ τούτου έπρεπε να χρησιμοποιηθεί. Η άλλη εκδοχή ήταν ότι οι Αμερικάνοι βιάζονταν να ρίξουν την ατομική βόμβα πριν εμπλακούν οι ρώσοι στο πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας.

Ο Πόλεμος του Βιετνάμ

Από το 1964 ως το 1972 το πλουσιότερο και ισχυρότερο κράτος στην Παγκόσμια Ιστορία κατέβαλε μια τιτάνια στρατιωτική προσπάθεια χρησιμοποιώντας κάθε όπλο, εκτός από τις ατομικές βόμβες, για να ανατρέψει ένα εθνικιστικό επαναστατικό κίνημα σε μια μικροσκοπική γεωργική χώρα και απέτυχε. Στον πόλεμο του Βιετνάμ, από την μια πλευρά πολεμούσε η οργανωμένη σύγχρονη τεχνολογία και από την άλλη τα οργανωμένα ανθρώπινα όντα. Τα ανθρώπινα όντα κέρδισαν.

Στη διάρκεια αυτού του πολέμου εμφανίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το μεγαλύτερο αντιπολεμικό κίνημα στην ιστορία του Έθνους, που κατά τον Χάουρντ Φάστ ήταν εκείνο που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στον τερματισμό του πολέμου.

Τα αντιπολεμικά συναισθήματα ήταν διακριτά σε όλες τις τάξεις του λαού, από τους απλούς πολίτες τους εργαζόμενους, τους φοιτητές, τους διανοούμενους ακόμα και σ’αυτούς τους στρατιώτες που αναγκάζονταν να υπηρετήσουν και να πολεμήσουν μακριά από την πατρίδα τους για ένα σκοπό που οι ίδιοι καλά – καλά δεν ήξεραν, από τους βετεράνους που επέστρεψαν από την κόλαση του Βιετνάμ (γνωστή είναι η περίπτωση του Ρόν Κόβικ, ο οποίος πολέμησε στο Βιετνάμ, επέστρεψε παράλυτος και στράφηκε κατά του πολέμου (η αντίδραση του και οι προβληματισμοί του κατά του πολέμου γυρίστηκαν ταινία με τίτλο «Γεννημένος την 4η Ιουλίου» με πρωταγωνιστή τον Τόμ Κρούζ.)

Δημοκρατικοί – Ρεπουπλικάνοι – ένα από τα ίδια

Στα μέσα του 20ου αιώνα, γράφει ο Χαουαρντ Ζιν, με ατράνταχτα επιχειρήματα ο ιστορικός Ρίτσαρντ Χόφσταντερ εξέτασε στο βιβλίο του «Η αμερικανική πολιτική παράδοση» τους σημαντικούς εθνικούς μας ηγέτες, από τον Τζέφερσον και τον Τζάκσον ως τον Χέμπερτ Χούβερ και τους δυο Ρούζβελτ – ρεπουμπλικάνους και δημοκρατικούς, φιλελεύθερους και συντηρητικούς. Ο Χόφσταντερ κατέληξε ότι «η εμβέλεια του οράματος των βασικών διεκδικητών των δυο μεγάλων κομμάτων περιοριζόταν ανέκαθεν από την ιδιοκτησία και τις επιχειρήσεις…… ενστερνίστηκαν τις οικονομικές αρετές της καπιταλιστικής κουλτούρας ως δεδομένες ιδιότητες του ανθρώπου….

«Αν παρατηρήσουμε, συνεχίζει ο Ζιν, τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια του 20ου αιώνα θα δούμε το περιορισμένο όραμα για το οποίο μίλησε ο Χόφσταντερ – μια καπιταλιστική παρότρυνση για τη δημιουργία τεράστιων περιουσιών πλάι στην απελπιστική φτώχεια και την εθνικιστική αποδοχή του πολέμου και των πολεμικών προετοιμασιών. Η κυβερνητική εξουσία μεταπηδούσε από τους Ρεπουμπλικάνους στους δημοκρατικούς και μετά επέστρεφε στους πρώτους, όμως κανένα από τα δυο κόμματα δεν φάνηκε ικανό να υπερβεί εκείνο το όραμα».

Οι ψηφοφόροι αντιλαμβάνονταν ή ενδεχομένως απλώς διαισθάνονταν αμυδρά αυτή την κατάσταση και απείχαν και απέχουν μαζικά από τις κάλπες ή ψηφίζουν χωρίς ενθουσιασμό.

Το 1960 ψήφισε στις Προεδρικές εκλογές το 63% των πολιτών που είχαν δικαίωμα ψήφου. Το 1976 ο αντίστοιχος αριθμός είχε μειωθεί σε 53%. Εκτοτε το ποσοστό αυτό σημειώνει περαιτέρω μείωση.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης

Η ξαφνική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης βρήκε απροετοίμαστη την πολιτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Είχαν εκδηλωθεί στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Κορέα, στο Βιετνάμ που κατέληξαν στην απώλεια παρά πολλών ζωών, αλλά και στη Κούβα και τη Δομινικανική Δημοκρατία. Επίσης είχαν διατεθεί τεράστια ποσά ως στρατιωτική βοήθεια σε ολόκληρο τον κόσμο – στην Ευρώπη, στην Αφρική, την Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Όλα αυτά έγιναν με το πρόσχημα ότι ήταν απαραίτητα για να αντιμετωπιστεί η κομμουνιστική απειλή που προερχόταν από την Σοβιετική Ένωση. Οι Αμερικανοί φορολογούμενοι πλήρωσαν πολλά τρισεκατομμύρια δολάρια, προκειμένου να συντηρηθεί ένα πελώριο πυρηνικό και συμβατικό οπλοστάσιο και στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο με τη δικαιολογία της «σοβιετικής απειλής»

Τώρα, λέει ο Χάουαρντ Ζιν, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μια ευκαιρία να αναδομήσουν την εξωτερική τους πολιτική και να απελευθερώσουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για δημιουργικούς, υγιείς σκοπούς. «Όμως επισημαίνει ο συγγραφέας, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Μαζί με τη θριαμβολογία ότι «κερδίσαμε τον ψυχρό πόλεμο ήλθε και ένα είδος πανικού. Τι μπορούμε να κάνουμε για να συντηρήσουμε τον στρατιωτικό μηχανισμό μας?»

Έγινε πλέον σαφές , παρόλο που η υποψία υπήρχε από πριν, ότι η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών δεν βασιζόταν απλώς στην ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης αλλά πήγαζε από το φόβο των πιθανών επαναστάσεων σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έτρεφαν τον φόβο ότι ο «ανεξάρτητος εθνικισμός θα έθετε σε κίνδυνο τα πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα της χώρας. Οι επαναστάσεις στην Νικαράγουα, την Κούβα, στο Ελ Σαλβατόρ ή στη Χιλή αποτελούσαν απειλή για την United Fruit Company, την Anaconda Copper, την International Telephone and Telegraph και άλλες πολυεθνικές εταιρείες. Έτσι οι παρεμβάσεις σε άλλες χώρες που παρουσιάζονται στο λαό ως απαραίτητες για την προάσπιση «εθνικών συμφερόντων» στην πραγματικότητα γίνονταν για να προστατευτούν ειδικά συμφέροντα, για τα οποία οι Αμερικανοί θυσίαζαν τα παιδιά τους και τους φόρους που κατέβαλαν.

Το όραμα του Χάουαρντ Ζιν

Ο Χάουαρντ Ζιν, ο ακατάβλητος αυτός ακτιβιστής δεν μένει μόνο στη καταγραφή και ανάλυση της Αμερικανικής Ιστορίας, αλλά δίδει τη δική του προοπτική και όραμα για μια άλλη κοινωνία.

«Ας φανταστούμε, λέει, τι θα έπρεπε να κάνουμε για να επέλθει μια ριζική αλλαγή.

Οι κοινωνικοί μοχλοί ισχύος θα έπρεπε να αφαιρεθούν από εκείνους που οδήγησαν τα πράγματα στην παρούσα κατάσταση – τις γιγάντιες επιχειρήσεις, το στρατό και τους πολιτικούς που συνεργάζονται μαζί τους. Με τις συντονισμένες ενέργειες τοπικών οργανώσεων σε ολόκληρη τη χώρα θα έπρεπε να αναδομήσουμε την οικονομία έτσι ώστε να γίνει αποτελεσματική και δίκαιη και να παράγει με συνεργατικές διαδικασίες τα αγαθά που έχουν περισσότερο ανάγκη οι άνθρωποι. Θα ξεκινούσαμε από τις γειτονιές μας, από τις πόλεις μας, από τον εργασιακό μας χώρο. Όλοι θα έπρεπε να συνεισφέρουν κάποιας μορφής εργασία, ακόμα και εκείνοι που τώρα έχουν αποκλειστεί από την εργατική δύναμη – παιδιά, ηλικιωμένοι, «ανάπηροι». Η κοινωνία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την τεράστια ενέργεια που χάνεται, τις δεξιότητες και τα ταλέντα που μένουν ανεκμετάλλευτα. Θα εκτελούσαν όλοι από κοινού εκείνες τις εργασίας ρουτίνας που είναι παρ’ όλα αυτά απαραίτητες, για λίγες ώρες κάθε μέρα και με τον τρόπο αυτόν ο περισσότερος χρόνος θα ήταν ελεύθερος για να τον αφιερώσουν στη διασκέδαση, την δημιουργικότητα και στις αγαθοεργίες. Εντούτοις θα είχαν παραγάγει ικανή ποσότητα αγαθών τα οποία θα μοιράζονταν σε ίσα, επαρκή μερίδια. Συγκεκριμένα βασικά αγαθά θα ήταν διαθέσιμα σε τόσες μεγάλες ποσότητες που θα εξαιρούνταν από το νομισματικό σύστημα και θα ήταν διαθέσιμα – δωρεάν - σε όλους. τροφή, οικία, ιατρική περίθαλψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες.

Το μεγάλο πρόβλημα θα ήταν να βρεθεί ένας τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς μια κεντρική γραφειοκρατία χρησιμοποιώντας ως κίνητρα όχι τη φυλακή και την τιμωρία, αλλά τη συνεργασία που πηγάζει από τις φυσικές ανθρώπινες επιθυμίες, οι οποίες κατά τα παρελθόν, χρησιμοποιήθηκαν από το κράτος σε περιόδους πολέμων, αλλά και από κοινωνικά κινήματα που έδειξαν πως θα μπορούσε να συμπεριφερθεί ο λαός κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Οι αποφάσεις θα λαμβάνονταν από μικρές ομάδες ανθρώπων στους χώρους εργασίας τους, στις γειτονίες τους – ένα δίκτυο συνεργατών που επικοινωνούν μεταξύ τους, ένας φιλικός σοσιαλισμός που θα απέφευγε την ταξική ιεράρχηση του καπιταλισμού.
Για να γίνουν όλα αυτά κάτω από τις σύνθετες συνθήκες ελέγχου που υπάρχουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα έπρεπε να συγκεντρωθεί ενέργεια όλων των προηγούμενων κινημάτων στην αμερικανική ιστορία – των επαναστατημένων εργατών, των μαύρων ανταρτών, των γηγενών Αμερικανών, των γυναικών, των νέων – μαζί με την νέα ενέργεια που θα προερχόταν από μια οργισμένη μεσαία τάξη. Οι πολίτες θα έπρεπε να αρχίσουν να μεταμορφώνουν το άμεσο περιβάλλον τους, - τον εργασιακό χώρο, την οικογένεια, το σχολείο, την κοινότητα – δίνοντας μια σειρά αγώνων κατά της συστηματικά απούσας εξουσίας, έτσι ώστε ο έλεγχος αυτών των χωρών να περάσει στους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται εκεί.

Αυτοί οι αγώνες θα μετέρχονταν όλες τις τακτικές που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί από τα λαϊκά κινήματα του παρελθόντος: διαδηλώσεις , πορείες, πολιτική ανυπακοή, απεργίες, μποϊκοτάζ και γενικευμένες απεργίες. Άμεση δράση για την ανακατανομή του πλούτου, για την αναδόμηση των θεσμών, για την ανοικοδόμηση των σχέσεων. Δημιουργία μας νέας κουλτούρας κοινοκτημοσύνης και σεβασμού – στη μουσική, τη λογοτεχνία, σε όλες τις καλές τέχνες και σε όλους τους τομείς εργασίας και ψυχαγωγίας της καθημερινής μας ζωής – μιας ευχαρίστησης που θα πήγαζε από τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων, με σκοπό τη βοήθεια καθενός χωριστά αλλά και του συνόλου.»


Θα κλείσω το σημείωμα αυτό με τα εξής-

“Σε ένα κόσμο ταξικού πολέμου, πραγματικά είναι αδύνατο είναι να είσαι ουδέτερος. Σ’ ένα κόσμο που κινείται ήδη προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, όπου ο πλούτος και η δύναμη κατανέμεται ήδη με συγκεκριμένο τρόπο, ουδετερότητα σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τα πράγματα όπως είναι τώρα. Πρόκειται για ένα κόσμο ταξικών συμφερόντων – πόλεμος εναντίον της ειρήνης, εθνικισμός ενάντια στον διεθνισμό, ισότητα ενάντια στην απληστία και δημοκρατία ενάντια στον ελιτισμό.»


ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΥΛΙΚΚΑΣ
Οικονομολόγος-Ερευνητής

Λευκωσία 25.8.2010

 

 

 

ΜΠΕΛΑ-ΜΠΑΙΣ

 

» ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

» ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

» ΓΝΩΜΙΚΑ-ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

» ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

» ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

» ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ

» ΝΕΑ

» ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ